I love me

Ik hou van mij, Ik hoef niet te ontwaken, de sluier dunner te maken of er met mijn licht gaten in te schijnen als ik perfect ben in het nu. Ik wil het spel van illussie niet spelen, ik verdrink er liever in, om er in te zwemmen en het mijn realiteit te laten worden want ik heb de keuze, altijd heb ik een keuze in dit vrije bestaan. Want ik kies bewust wat ik wil ervaren, wat de dag me brengen gaat en ik kies mijn buien, Chagarijnige dagen en die momenten waarin alles moeiteloos lijkt te gaan. Dat is wie ik ben, Ik ben alles. De zon, de wind, het asfalt. de rozen en de dode egel langs de weg. Alles is even mooi, alles straalt regenboog licht. Daarom hoeft er niets te veranderen, is de wereld een perfecte speeltuin waarin ik rondjes draai. Zo is oorlog een kinderfeest met limonade, en spelen kleuters met een katapult, sterven mensen, alsof een kleuter een lieveheersbeestje pootjes uittrekt, om te ervaren dat alles mag, dat alles kan. Dat het gevolg zich vanzelf aandient. Daarom hoef ik geen mening te hebben, op de barricades te staan. Ik wil alleen maar rondjes draaien om mijn as en de lucht in vliegen. Zo stevig als een boom de wereld beleven. De boom zegenen door er naar te kijken en de wolken te groeten als mijn blik er op valt. Soms zwaai ik naar een auto die voorbijraast, of klets ik in de supermarkt. Ik kijk naar een kind dat in een bob de bouwerboek bladert. Dan zie ik de potentie. Door de lucht zweven potenties als paardebloemzaadjes. Daarnaast is het een orkest en een kleurensymphonie die samen vormen maken op de beat van het licht dat ik uitstraal. Op het kloppen van mijn hart. Zo schijnt het onmogelijke de wereld in, om iedereen te laten weten dat het goed is zo. Dat er bomen zijn en dat er engelen op aarde zijn neergedaald. Je hoeft alleen maar in de spiegel te kijken om te weten dat het zo is. Hoe kan perfectie onaf zijn? Hoe kan ik iets moeten veranderen als ik ben wie ik ben? Hoe kan iemand zeggen dat ik moet ontwaken of illusies los moet laten, dat ik issues heb als ik ook god ben? Als dit is wat ik kies, als dit is wat ik ben. Ik kijk naar mijn handen en zie het regenbooglicht schijnen als ik praat. Dan valt mijn oog op de afgebladderde nagellak die niet goed zou zijn. Dat is de grap van het bestaan, een menselijk lichaam lijkt beperkt en 3d lijkt modder waardoor je moet waden. Dit lijf, ik hou ervan. Het is mijn huis voor dit moment waarmee ik door de kamer dans. En 3d, ach ik geloof erin. Het bestaat. Als je het creeert. Want we zijn allang thuis, we leven in een speeltuin met ongekende mogelijkheden en ik kies in het moment voor 5d tot de macht oneindig maal pi, en dan dat delen door 2. Dat is het spel dat we spelen, van vergeten en herrinneren. Dat maakt het leuk, dat is de kick van mij zijn van hier zijn. Dus vertel me niet dat ik in illusies leef, als ik een keuze heb. Er is alleen realiteit in het moment. Ik kies mijn waarheid in het moment, laat me maar vergeten. Ik hoef niet wakker geschud te worden. Want ik ben ook god, die ervoor kiest te ervaren. Laat me mijn verhaal leven, mijn superstarbestaan ontvouwen. Dat is laten leven. Dat is individuele keuze eren. Dat is wie ik ben. Ik hou van mij.

All channels, articles, audio and art are Coprighted by New Children. If you want to share something with others please link to this site and mention the writer.

New Children is a project of the Passiebloem The interdimensional creative platform.